Bezsilni, czy w Mocy?


Autor: Radosław_Puza

Chrzest w Duchu Świętym - czyli zanurzenie w Duchu Świętym, dar Ducha Świętego, obietnica Ducha Świętego, narodzenie z Ducha Świętego, zstąpienie Ducha Świętego, obdarzenie Duchem Świętym, otrzymanie Ducha Świętego, zakosztowanie Żywej Wody, przyobleczenie mocą z wysokości, odnowienie przez Ducha Świętego - jest niejako wszczepieniem Ducha Świętego w istotę człowieka, jest przeobrażeniem jego "kamiennego serca" w "mięsiste", a zarazem przyłączeniem wierzącego do Kościoła - Ciała Chrystusowego. Obdarowanie Duchem Świętym jest wydarzeniem dającym o sobie wyraźnie znać poprzez wzbudzoną w człowieku świadomość, że oto stał się dzieckiem Boga. Kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest Jego. Duch Święty jest darem, który zostaje dany wierzącemu, pokutującemu i ochrzczonemu w Chrystusa. To właśnie On umożliwia człowiekowi stanie się Bożym dzieckiem oraz życie i rozwijanie się w świętości. Starotestamentowi prorocy zapowiadali, że w czasach mesjańskich Bóg obdarzy swym Duchem nie tylko Pomazańca, lecz cały lud Boży. Nowy Testament mówi natomiast o Duchu Świętym jak o darze, darowanym Kościołowi. Duch Święty poprzez swoją obecność działa w naszych czasach ze względu na Bożą miłość i dokonane przez Jezusa Chrystusa zbawienie. Pisma Nowego Testamentu dają świadectwa początku nowej ery. Dar Ducha Świętego jest odpowiedzią przede wszystkim na modlitwę Pana Jezusa (J 14,16-17). W Nowym Testamencie nie ma ani jednego przykładu na to, by ktoś całym sercem pragnął być napełniony Duchem Świętym, prosił o to, lecz daru tego nie otrzymał. Obietnica ta spełnia się w życiu tych, którzy pokutują, przypieczętowując swą pokutę chrztem (Dz 2,38-39; 8,14-17; 19,1-6) oraz pragną nowego życia (Łk 11,13; J 7,37-39). Dar Ducha Świętego, to wyposażenie nas w „chwałę Pana”, która przeobraża nas na Jego obraz tak aby był On w nas uwielbiony. Celem zesłania Ducha jest uwielbienie Chrystusa. Syn przyszedł na ziemię aby uwielbić Ojca, który Go posłał, tak też i Duch został zesłany, aby uwielbić Syna.


Duch Święty nie ma postaci cielesnej, ale nie oznacza to, że nie ma osobowości. Ma wiele cech charakterystycznych dla osoby : intelekt, wolę, uczucia. Również działa jak osoba, bo przecież: uczy i przypomina, wstawia się, składa świadectwo, przekonuje np.: o grzechu, prowadzi, powołuje czy rozkazuje. Również o Jego osobowości świadczą nadane Mu imiona. Każdy z nas pamięta werset o zasmucaniu Ducha Świętego. Tylko osobę można okłamać, kusić, znieważyć lub zasmucić. Duch Święty jest więc Osobą.
Gdy zrozumiemy powyżej udowodniony fakt, uznamy również naszą powinność miłości, zaufania i czci w stosunku do Niego. Uznamy, że Duch Święty może, a wręcz powinien wziąć nas w swoje posiadanie i używać nas – On nas, nigdy na odwrót. Jest zasadniczą różnicą pragnąć używać Bożej mocy, by zaspokajać swoje potrzeby, a oddać się do dyspozycji Boga, właśnie poprzez przyjęcie i działanie Ducha Świętego. Możemy wreszcie oczekiwać od Niego wsparcia, pomocy, prowadzenia, pocieszenia. Możemy wołać do Niego, ponieważ jest Bożą Osobą, a nie mocą czy tchnieniem bezosobowym jak niektórzy to ujmują. Niewłaściwe zrozumienie Osoby Ducha Świętego,  może ograbić nas z części (całości?) chrześcijańskiego życia. Złe zrozumienie, potraktowanie Go instrumentalnie, może doprowadzić do sytuacji, które w pewnym sensie urągają Duchowi Świętemu (np. prośba Szymona, Dz. 8: 18 – 23.), jak też pozbawić nas tego co chce nam On ofiarować.

Czy Duch Święty jest Bogiem? Oczywiście, że tak. Jest to kanon, na którym  m.in. opiera się prawdziwe chrześcijaństwo. Zaświadczają o tym słowa, które Bóg posyła do nas w Piśmie Świętym, a które mówią, że Duch Święty jest równy Ojcu i Synowi, że ma atrybuty boskości i Biblia wprost mówi o Nim jako o Bogu. Biblia przedstawia Go na równej płaszczyźnie z Ojcem i Synem, w ścisłej relacji z Nimi i współzależności. Wymieniając Osoby Trójcy zazwyczaj mówimy: Ojciec, Syn i Duch Święty. Nowy Testament jednak nie trzyma się tej kolejności. Może celowo aby uzmysłowić nam, że żadna z Osób Trójcy nie jest ważniejsza?Związek dzieła dokonanego przez Chrystusa z obecnym działaniem Ducha Świętego jest oczywisty. Podstawą działania Ducha jest właśnie dzieło Jezusa Chrystusa. Aby umożliwić nam chodzenie w Duchu, Bóg posłał własnego Syna, aby pokazać nam jak należy żyć oraz dał nam odkupienie, powołał do świętości co pozwala nam koegzystować z Duchem Świętym. Pierwszym zadaniem, które wykonuje Duch Święty wobec nas jest przekonanie grzesznego człowieka o jego stanie i potrzebie ratunku, zbawienia. Jeśli spojrzymy od strony duchowej na człowieka, który idzie przez życie bez Boga, to jest to człowiek martwy, oddzielony od Światłości. Powtórne narodzenie jest cudem. Człowiek nowonarodzony otrzymuje poprzez Ducha Świętego, zupełnie nowe, duchowe życie. To nowe narodzenie może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy człowiek się upamięta i będąc przekonany o grzechu i potrzebie zbawienia, wyznaje grzechy, pokutuje, nawraca się do Boga i przyjmuje Jezusa Chrystusa jako swojego osobistego Zbawiciela i Pana, oraz zostaje zanurzony w Duchu Świętym, tym samym stając się członkiem ciała Chrystusowego. Bóg daje nam swojego Ducha, który przychodzi aby zamieszkać i przebywać w nas, aby wypełnić sobą całe życie. Prawdziwe chrześcijaństwo, to nie tylko odwrócenie się od starych, złych przyzwyczajeń i udział w liturgii, ale całkowite poddanie się woli Bożej, poddanie się Duchowi Świętemu. Duch Święty ożywia w ten sposób całe ciało Chrystusowe – Kościół, który powstał poprzez twórcze działanie tego Ducha. Kościół nie jest organizacją, nie został założony przez ludzi, natomiast się z nich składa, z ludzi posiadających właśnie Ducha Świętego i będących Jego świątynią, więc całe zgromadzenie jest miejscem , w którym Bóg może przebywać, odbierając należną Mu chwałę. Duch Święty dba o rozwój Kościoła, a Jezus za Jego pośrednictwem tym Kościołem kieruje. Duch Święty jednak nie jest zaborcą, nie odbiera nam wolnej woli. Człowiek więc poprzez swoje działanie może powstrzymywać Ducha Świętego w Jego dziele względem człowieka. Ducha można zasmucić, zgasić, można się Mu sprzeciwić, można Go też znieważyć.
 
Napełnianie się Duchem Świętym i uświęcanie się, są to pojęcia jednoznaczne, stosowane wymiennie w Nowym Testamencie. Duch Święty jest darem dla każdego kto szczerze pragnie. Jednak nie każdy zbawiony, odrodzony człowiek posiada pełnię Ducha. Biblia rozróżnia posiadanie od pełni Ducha. Posiada wielu, pełnia jest udziałem tylko nielicznych. Biblia przedstawia dwa rodzaje chrześcijan: cielesnych i duchowych. Obie grupy, to ludzie zbawieni. Cieleśni chrześcijanie są jednak duchowo niedojrzali, a więc nieużyteczni dla Bożego Królestwa. Chrześcijanie duchowi są dojrzali, rozumieją Boże sprawy i są w stanie oprócz zachowania własnego życia pomagać także innym. Więc potrzebujemy ciągłego uświęcania się. Napełnienie Duchem Świętym nie jest aktem jednorazowym, lecz ciągłym procesem w życiu wierzącego. Otrzymanie Ducha i stałe, codzienne napełnianie, pozwala z każdym dniem wzrastać duchowo. Ludzie określeni jako pełni Ducha, są przedstawieni w wybranych fragmentach jako: godni zaufania, mądrzy, pełni wiary, łaski i mocy, miłosierni i odważni. Celem bycia pełnym lub bycia kontrolowanym przez Ducha Świętego jest doprowadzenie do życia zgodnego z Bożym Powołaniem, aby charakter i uczynki były takie jakich oczekuje Bóg.

Nieodłącznym elementem obecności w nas Ducha Świętego, są Jego dary, zwane też charyzmatami. Najpełniejszy opis istoty i używania darów Ducha jest w I Liście do Koryntian, w rozdziałach 12, 13, 14. Nowy Testament wymienia około 20 darów Ducha Świętego. Większość z nich występuje w trzech klasycznych fragmentach: List do Rzymian 12: 3 – 8 ; I List do Koryntian 12 ; List do Efezjan 4: 7 – 12. Dary Ducha Świętego otrzymują poszczególni wierzący, ale z zaznaczeniem, że mają one służyć do umocnienia wzajemnych więzi rzeczywistych członków ciała Chrystusowego i wzrostu Kościoła. Bóg nie chce aby w Chrystusie były bezużyteczne członki, więc każdy, to należy podkreślić, każdy otrzymuje dary, ale w różnej ilości i różne. Dary Boże są po to aby ich używać w służbie odpowiednio do ich charakteru. Powinny przede wszystkim budować Kościół, ciało Jezusa Chrystusa i przygotowywać Świętych. Zdecydowanie dary nie są przewidziane aby osiągać osobiste korzyści w żadnym czasie ani w żaden sposób. Mają służyć Bogu i Kościołowi. Bardzo ważne jest aby dary te nie leżały „odłogiem” - nie możemy zaniedbywać służby posiadanym darem. Musimy również pamiętać, że usługiwać nimi należy w miłości. Wielkim odstępstwem od tego co jest zapisane w Nowym Testamencie, jest twierdzenie jakoby niektóre z tych darów były już niepotrzebne, nieużywane lub że wręcz wygasły. Jest to właśnie zaniedbanie (delikatnie rzecz ujmując), o którym było powyżej, jest to niejako okradzenie siebie z możliwości i środków, które daje nam Bóg do pełnienia naszej służby. Słyszymy nieraz o niemocy wierzących, o zmęczeniu, o niechęci czy braku umiejętności do głoszenia Ewangelii lub innych służb. Skąd to się bierze? Ktoś, albo może nawet oni sami, zagasił w nich Ducha, wparł im też, że Jego dary w nich są nieaktywne, pozwalając bezczynnie siedzieć w ławce. Nie ma się jednak co dziwić tym ludziom - obraz Ducha Świętego został wypaczony, a o własnych siłach, gdy nie korzysta się z Bożej mocy, trudno jest iść przez chrześcijańskie życie, trudno wypełniać polecenie, które zostawił nam sam Jezus Chrystus.

Korzystajmy skrzętnie z tego co nam Pan ofiarowuje, abyśmy mogli wydać Owoc Ducha, który jest ukoronowaniem dzieła Ducha Świętego w życiu chrześcijanina, owoc będący świadectwem obecności tego Ducha i życia w Jego pełni. A to z kolei przyczyni się z pewnością do wzrostu Kościoła i da świadectwo tym, którzy błądzą w ciemności tego świata i jakże potrzebują ratunku. Napisane jest bowiem: "...Nie ma ani jednego sprawiedliwego, nie masz, kto by rozumiał, nie masz, kto by szukał Boga; wszyscy zboczyli, razem stali się nieużytecznymi, nie masz, kto by czynił dobrze, nie masz ani jednego...; ...Nie ma bowiem różnicy, gdyż wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej..." Dlatego Bracia i Siostry napełnieni mocą z wysokości, używając tego co darował nam Bóg, głośmy, że zbawienie dla każdego jest w Jezusie Chrystusie i budujmy Jego żywy Kościół, w którym Duch Święty działa.

dnia 31.07.2007 16:53 2247 czytań · Drukuj


Mp3 Player




Czy Polacy są tolerancyjni wobec innych wyznań

Tak

Nie

Nie mam zdania





Copyright Radmin© czerwiec 2006
Główna  Czytelnia  Biblia  Poezja  Zasady wiary  Dekalog  Słownik  Współpraca  Polityka prywatności  Kontakt

Prosimy o przestrzeganie praw autorskich. Przedruki dozwolone wyłącznie po uzyskaniu zgody Ewangelista.pl
Przedstawione materiały są zgodne z zasadami naszej wiary, nie jest to jednak jednoznaczne z pełnym poparciem prywatnych postaw i zasad wiary
poszczególnych autorów oraz prezentowanych przez nich poglądów.

PHP-Fusion PL

4,700,852 unikalnych wizyt od czerwca 2006

Powered by PHP-Fusion copyright © 2002 - 2017 by Nick Jones.
Released as free software without warranties under GNU Affero GPL v3.


Treść reklam nie zawsze pokrywa się z poglądami Redakcji.